مسافر کوچولو

ادبی

امید جانم زسفر باز آمد

 

شکر دهانم زسفر باز آمد

 

عزیز آن که بی خبر

 

به ناگهان رود سفر

 

چو ندارد دیگر دل بندی

 

به لبش ننشیند لب خندی...

 

چو غنچه ی سپیده دم

 

شکفته شد لبم زهم

 

چوشنیدم یارم باز آمد

 

زسفر غم خوارم باز آمد

 

همچنان که عاقبت

 

پس از همه شب بدمد سحر

 

ناگهان نگار من  چو نو مه نو آمد

 

من هم پس از آن دوری

 

بعد از غم مهجوری

 

یک شاخه ی گل

 

بردم به برش...

 

دیدم که نگار من

 

سرخوش ز کنار من

 

بگذشت و ببرر یار دگرش...

 

وای از آن گلی که دست من بود

 

خموش و یک جهان سخن بود

 

گل که شهره شد به بی وفایی

 

زدیدن چنین جدایی

 

ز غصه پاره پیرهن بود...

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385ساعت 21:41  توسط مسافر کوچولو  |